|
|
| |
blog |
|
|
| |
| 01/12/2011 |
 Silke 08-02-1999 - 29-11-2011
Door Willeke Loots over haar “Silke”
Het zal wel slijten maar dat duurt nog wel even.
Ik moest een uur rijden en heb onderweg natuurlijk het leven van Silke laten passeren.
Wat was ze toch een bijzondere hond!
Ik heb zoveel van haar geleerd.
Je beseft meestal pas na een hele tijd hoe waardevol ze zijn.
Als ik kijk naar Silke is zij degene geweest waardoor ik plezier heb gekregen in de jachthondensport.
Met Remy had ik al een klein beginnetje gemaakt maar met Silke werd het pas menens!
Silke leek wel geboren om me een plezier te doen. Ze deed alles!
Met Silke heb ik ook mijn allereerste veldwedstrijd gelopen en meteen ook voor vele jaren de laatste
Niet omdat ze het slecht deed, integendeel, ik besef pas achteraf dat ze het eigenlijk heel goed deed.
Ik kreeg 3 beurten en wilde beginnen aan mijn 4de beurt omdat de keurmeester me op riep. Maar daar werd een stokje voor gestoken door de organisatie, er waren toch nog meer honden? De keurmeester wilde niet helemaal haar gezicht verliezen dus ik mocht Silke 2 slagen laten lopen en ze blies af. En toen mocht degene uit de organisatie.
En die had dus op dat veld de patrijzen die ze in hadden zien dalen.
Och ja, nu zou ik er mijn schouders bij ophalen maar toen had ik meteen zoiets van "dit doe ik dus niet meer, wat een vriendjespolitiek"
Mijn mening is gelukkig wat bij getrokken.
Silke moet dus wel echt goed gelopen hebben anders had ik in de jeugd nooit voor een 4de beurt mogen komen.
We trainden in die tijd met een stel Belgen en die nodigden Joke en mij uit voor een "Lady's jacht" met Meejke en Silke.
Alleen wij als dames met de honden. Silke was toen pas 8 maanden.
Na het apport van 1 fazant en 1 duif was ze helemaal uit de hand en moest ik haar wel aanlijnen! Op elke schot keek ze naar boven en vertrok.
We mochten nog een aantal malen mee en daar heeft ze zoveel van geleerd!
Later in Erp mee en ook daar heb ik menigmaal achteraf handen geschud omdat ze me bedankten voor het mooie hondenwerk!
Ik heb er zelfs wel eens voor betaald gekregen als ik meeging met Silke. Dat was natuurlijk helemaal niet nodig maar dat deden ze.
Wat ik toen helemaal niet door had was dat het best wel goed was van mijn hondje dat ze zo mooi voorstond, bleef staan, alles apporteerde zonder twijfel, ook alles vond en binnen bracht. Ik dacht dat is normaal voor een jachthond!
Als een andere hond een fazantenhaan losliet omdat die zich verweerde twijfelde Silke geen moment, die kwam binnen! Zo ook met haas. Die kon gillen wat ie wilde, ze nam hem mee!
En alles voor mij. Ze gaf aan niemand anders wat af.
De proeven vond ze alleen leuk als het moeilijk was, de MAP's dus
Dat KNJV werk had ze na een tijdje wel gezien en ze deed het wel maar alleen om mij een plezier te doen.
MAP's deed ze graag en goed.
Stropen deed ze ook, als ik ooit een hongerwinter mee zou maken kon ik altijd nog Silke inzetten.
Eenden, dan liet ze zich in de rietkraag vallen en ze had ze. Ze bracht ze levend en wel dus ik kon ze gewoon weer loslaten.
Konijnen ook diverse maar die begaven het meestal van de schrik.
Een nam ik het achter op de fiets mee naar huis, in mijn sjaal gewikkeld en ik zag een man wel allemaal naar mijn bagagedrager kijken maar toen ik om keek zag ik waarom. Onder de sjaal door kwam het witte konijnestaartje er onder uit! Die zal ook wel gedacht hebben......
Toen ze nog jong was heb ik er wel veel werk mee gehad!
Spullen kapot bijten, alles wat ze te pakken kreeg en ook onze net nieuwe meubels moest overal een stukje van geknaagd worden.
Fototoestellen, autosleutels, telefoons, afstandbedieningen, jassen, pennen alles kon ze gebruiken!
En eten, alles weg jatten. Als ik weg moest sprong ze meteen boven op de aanrecht!
Een hele pan nasi, zalm, pond bevroren gehakt, pakje roomboter, pak koffiemelk, een hele schaal paaseitjes met de papiertjes netjes eraf, brood, noem maar op en ze vond het lekker.
Bier! Ze durfde bij visite langs de tafel te lopen en vlug een lebber door het glas te doen.
Toen ze ruim 5 jaar was, werd ze ziek. Het bleek de ziekte van Lyme te zijn. Daarvoor is ze behandeld en ook weer redelijk opgeknapt maar ik heb toch het idee dat ze daarna nooit meer helemaal de oude is geworden.
Toen ze 8 jaar was heb ik met Silke nog een MAP gelopen en die haalde ze nog met 2 vingers in de neus!
Ik kon met Silke lezen en schrijven.
Dat zal ik toch wel heel erg gaan missen.
Wat een hond!
|
|
|
|
|
